Historia Dekalogu

Wielu uważa, że za Dekalogiem musi stać jakiś wielki Autorytet. Niektórzy jego autorstwo przypisują wybitnemu władcy starożytnego Babilonu, Hammurabiemu (XVIII w. p.n.e.). Faktycznie, jeszcze przed nadaniem prawa Izraelitom na górze Synaj (XV w. p.n.e.), spisał on kodeks praw i przepisów przypominający w swojej treści Boży Dekalog. Jednak warto sobie uświadomić, że ponad dwa wieki przed Hammurabim żył na tamtych terenach człowiek o imieniu Abram (jego imię zostało zmienione potem na Abraham). Był on czcicielem Wszechmocnego Boga. Znał Jego prawa i przykazania i przestrzegał je w swoim życiu. Abraham opowiadał także ludziom sobie współczesnym o Bogu, któremu zaufał i Jego prawach. Bóg powiedział o nim: „Upatrzyłem go jako tego, który będzie nakazywał potomkom swym oraz swemu rodowi, aby przestrzegając przykazań Pana postępowali sprawiedliwie i uczciwie, tak, żeby Pan wypełnił to, co obiecał Abrahamowi” (Rdz 18,19). Nieco później Bóg oświadczył: „Abraham był mi posłuszny – przestrzegał tego, co mu poleciłem: moich nakazów, praw i pouczeń” (Rdz 26,5). Prawdopodobnie z tego źródła wiedzy – dwa wieki później – skorzystał wielki Hammurabi.

DEKALOG W CZASACH STAREGO TESTAMENTU

Czytając uważnie pierwsze księgi Biblii (Księgę Rodzaju i Wyjścia), możemy zauważyć, że ludzie żyjący w tamtych czasach wiedzieli kiedy łamali któreś z Bożych Przykazań, choć nie zostały one jeszcze nadane w spisanej formie na górze Synaj. Od czasu nadania aż do Jana Chrzciciela, ostatniego starotestamentalnego proroka, Boże Prawo (Dekalog) było wzorcem moralnego postępowania każdego wyznawcy Boga-Stworzyciela. Do przestrzegania go nawoływali wszyscy Boży prorocy. Prawo świadczyło o trwałości i niezmienności charakteru Boga.

NIE TYLKO NA KAMIENNYCH TABLICACH

Bóg pragnął, aby prawo było zapisane nie tylko na kamiennych tablicach. Przez swoich proroków wyraził to pragnienie w następujący sposób: „Umieszczę swe prawo w głębi ich jestestwa i wypiszę na ich sercu” (Jr 31,33). „Dam wam serce nowe i ducha nowego tchnę do waszego wnętrza, odbiorę wam serce kamienne, a dam wam serce z ciała. Ducha mojego chcę tchnąć w was i sprawić, byście żyli według mych nakazów i przestrzegali przykazań, i według nich postępowali” (Ez 36,26.27).

Podobną myśl wyraził w czasach Nowego Testamentu apostoł Paweł. Zwrócił uwagę na fakt, że wszyscy ludzie (nawet poganie, nie zapoznani z biblijną treścią prawa Bożego) są prowadzeni przez Boga za pośrednictwem głosu sumienia. Napisał: „Wykazują oni [poganie], że treść Prawa wypisana jest w ich sercach, gdy jednocześnie ich sumienie staje jako świadek, a mianowicie ich myśli na przemian ich oskarżające i uniewinniające” (Rz 2,14.15).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *