Przemiana życia człowieka

ZNACZENIE PRAWA I BOŻEJ ŁASKI
W PRZEMIANIE ŻYCIA CZŁOWIEKA

Apostoł Paweł napisał: „Z uczynków Prawa żaden człowiek nie może dostąpić usprawiedliwienia w Jego [Bożych] oczach. Przez Prawo bowiem jest tylko większa znajomość grzechu” (Rz 3,20). Prawo Boże określa, czym jest grzech. Człowiek świadomie przestępujący Prawo utożsamia się z grzechem i ciążą na nim konsekwencje jego wyboru. Pismo Święte naucza, że żaden człowiek nie otrzyma życia wiecznego jedynie za zachowywanie Bożych przykazań. Życie wieczne jest bowiem darem Boga dla ludzi wierzących, którzy pragną Bożego oczyszczenia i życia zgodnego z wolą Boga. Jeśli nawet upadają, od swego Zbawcy czerpią moc do prowadzenia nowego, posłusznego życia. Grzesznik – przekonany przez Ducha Świętego na podstawie Bożego Prawa o swojej grzeszności oraz świadomy swoich win i tego, że Prawo to nie może go uratować od śmierci wiecznej – szuka ratunku i zbawienia u pełnego łaski i miłości Boga.

Wszyscy grzesznicy, którzy przyjmują ten Boży, z łaski darowany im ratunek, mogą w mocy Ducha Świętego rozpocząć nowe życie. Zwróćmy uwagę na tę piękną Bożą zasadę zbawienia, nauczaną przez apostołów Jezusa Chrystusa: „Łaską bowiem jesteście zbawieni przez wiarę. A to pochodzi nie od was, lecz jest darem Boga: nie z uczynków, aby się nikt nie chlubił. Jesteśmy bowiem Jego dziełem, stworzeni w Chrystusie Jezusie dla dobrych uczynków, które Bóg z góry przygotował, abyśmy je pełnili” (Ef 2,8-10; por. Tt 2,11-14).

Bóg, nasz niebiański Ojciec, powodowany wielką miłością do swych stworzeń, postanowił ratować nas za każdą cenę. Bożą miłość dostrzegamy w życiu i śmierci Jezusa. „Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne” (J 3,16). Jezus urzeczywistnił w Sobie symbolikę zwierząt ofiarnych, które umierały zamiast grzesznika. On był prawdziwym Barankiem Bożym, „który gładzi grzech świata” (J 1,29). Jego śmierć na krzyżu Golgoty, gdzie jako złoczyńca zajął miejsce każdego, kto prosi o ratunek, jest wystarczającym zadośćuczynieniem za wszystkie ludzkie przewinienia. On jest naszym jedynym ratunkiem i zbawieniem. Czyż można przejść obojętnie obok takiej miłości?

MIŁOŚĆ DO BOGA I DO BLIŹNIEGO W DZIAŁANIU

Jeżeli pozwolisz Bożej miłości zamieszkać w swoim sercu, będziesz czcić rodziców; ta miłość powstrzyma cię od zabójstwa, cudzołóstwa i kradzieży. Doświadczysz przemiany swoich myśli, zmieni się też twoje słownictwo i zachowanie. Coś dobrego stanie się w tobie i z tobą. Miłość Boża nie pozwoli ci źle myśleć i mówić o twoim bliźnim ani też zazdrośnie i pożądliwie spoglądać na to wszystko, co stanowi własność drugiej osoby. Przeciwnie, zaczniesz poszukiwać możliwości czynienia dobrze. Życzliwość wobec drugiego człowieka zajmie miejsce obojętności, nietolerancji i gniewu.

Ta miłość nie tylko kształtuje właściwy stosunek do bliźniego, ale także do naszego Pana i Zbawiciela. Jemu przecież zawdzięczamy zbawienie oraz wszelkie błogosławieństwa. Miłość do Boga zmieni nasze myślenie i zachowanie. Nasze życie harmonizować będzie z Jego wolą objawioną w Prawie Dziesięciu Przykazań. W ten sposób osobiście doświadczymy spełnienia obietnicy Jezusa, zapisanej przez apostoła św. Jana: „Jeżeli Mnie miłujecie, będziecie zachowywać moje przykazania” (J 14,15).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *